A Dreamy Journey Through Life

I usually dance for joy. It is said that if you are not happy with your life, you won’t be able to make others around you happy (Aside: "It is not at all necessary to keep your fellow beings happy all the time! How much you try to do this, there are chances that others are not happy with you at any cost. I have personal experience with this as I am very tough to be made happy by others, so I cannot expect them to be happy with my deeds!"). Now, for making myself happy, first of all, I had to find out what makes me happy and what brings me joy. When I asked myself, I got so many answers, and dancing was one of those things that I found can make my mind free and fill it with butterflies. That was the first step I made to start this journey to make myself satisfied with my life so that I can make my fellow beings happy. That was the first step I made to start this journey to make myself satisfied with my life so that I can make my fellow beings happy. Next, my endeavor was to fi...

It remains unrevealed to me how seamlessly love and dance can co-exist with each other. I have seen many dancers living emotions on stage, be it devotion, compassion, fear, agony, or love. How flawless they express themselves! Their eyes, lips, forehead, even cheeks do wonders, along with the tiny movements of their body! Although rigorous and prolonged training helps them, it is all the talent that plays a key role. However, when it comes to expressing love, I have this question in my mind: Since there are so many dimensions to this emotion, or rasa to be precise, how is it possible to depict each in its uniqueness without making the spectators doubtful? How is it possible to depict each rasa in its uniqueness without making the spectators doubtful? For a veteran performer, this question might be annoying as he/she can very well do it, but budding dancers would definitely find it a challenge. I am one among the latter group, and I find myself struggling at junctures where I can no lo...

ഇന്ന് നൃത്തത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കാം എന്ന് തോന്നുന്നു. യഥാര്‍ത്ഥത്തില്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് ഞാന്‍ മുമ്പേ തന്നെ സംസാരിക്കേണ്ടതായിരുന്നു. എന്നാല്‍ എന്തോ ഇന്നാണ് ഒരു മൂഡ് തോന്നിയത്. ഞാന്‍ നൃത്തത്തെ ഒരുപാട് സ്നേഹിക്കുന്നു. നൃത്തം ചെയ്യാന്‍ ഒരുപാട് ആഗ്രഹിക്കുകയും ഇഷ്ടപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞാന്‍ എന്റെ ജീവിതത്തില്‍ ഏറ്റവും ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ചെയ്യുന്ന ഒരേ ഒരു കാര്യമാണ് നൃത്തം. വലിയ നര്‍ത്തകിയാണെന്നൊന്നും അവകാശപ്പെടാന്‍ ഞാന്‍ ആളല്ല. പക്ഷെ എന്റെ നൃത്തം യഥാര്‍ത്ഥ ആസ്വാദകരില്‍ കുറച്ചെങ്കിലും ആനന്ദം ജനിപ്പിക്കാനുതകും എന്ന എളിയ വിശ്വാസം എനിക്കുണ്ട്. ചെറുപ്പത്തിലേ നൃത്തം എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിരുന്നു. പണ്ട് പള്ളിയിലെ ഞങ്ങളുടെ വാര്‍ഡ് വാര്‍ഷികത്തിന് എന്റെ ചേച്ചിമാര്‍ ഡാന്‍സ് ചെയ്യുന്നത് കണ്ട് എനിക്കും കയറണം സ്റേജില്‍ എന്ന് വാശിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞിട്ടുണ്ടത്രേ ഞാന്‍. അമ്മ ആ സംഭവം ആരോടെങ്കിലും വര്‍ണ്ണിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ലേശം അഹങ്കരിക്കാറുണ്ട് എന്നത് വാസ്തവമാണ്. എന്തുതന്നെയായാലും നൃത്തത്തിന് ഒരു മാന്ത്രിക ശക്തിയുണ്ട്. എന്റെ കാര്യത്തിലാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഇടക്കിടയ്ക്ക് മൂഡ് ഔട്ട് ആകുന്ന കൂട്ടത്തിലാണ്. പക്ഷെ എന...