മണ്ണിനടിയിലെ പുൽക്കൂട്

ഉണ്ണീശോ പള്ളിയിൽ കുർബാന കണ്ടനാൾ


തണുത്തൊരാ ഞായർ സന്ധ്യയിൽ

അവൻ മൊട്ടിട്ടു

നെരിപൊടിന്റെ ചെറുവെട്ടത്തിൽ

അന്ധകാരങ്ങളിലെ ചാലുകളിലെവിടെയൊ

ജീവന്റെ കണ്ണങ്ങൾ പെരുത്തു



ഇളം ചൂടുള്ള നറുനെയ്യിൽ

കവിളിലെ ചെറു ചിരി മായാതെ

മിഴികൾ തുറക്കാതെ

ഒന്നുമുരിയാടാതെ

തത്തിക്കളിച്ചവൻ

ഹൄദയമുറിയിൽ ഒളിച്ചുനിന്നു



മറിയവും യൗസേപ്പും മാറി മാറി

കൈകളാലവനെ തലോടിനിന്നു

കേൾക്കാത്ത താരാട്ടും

കിനിയാത്ത മുലപ്പാലും

അവനായി ഒരുങ്ങിനിന്നു

ചെറു കൈകളും കാൽകളും

ഈണത്തിനൊപ്പം ചുവടുവച്ചു



പിന്നെപ്പോഴോ ആ ഉറവ വറ്റിയോ

അവൻ കരഞ്ഞുവോ പിടഞ്ഞുവോ

നിലവിളിച്ചുവോ

അറിയില്ല

മണ്ണിനടിയിലെ ചെറുപുൽക്കൂട്ടിൽ

മിഴികൾ തുറക്കാതെ ഒന്നു കരയാതെ

ആ ക്രിസ്മസ്സ് രാവിൽ അവൻ പിറന്നു

Comments

Post a Comment

Popular posts from this blog

Myopia

I was startled to hear him scream "butterflies" at first, Then, I felt bad for him for two reasons. First, the obvious absence of the creature around the neck. Here, all we could see were the cloth lines that bore colored clips. The barrenness and the voids of the concrete woods Made the place wholesome here. Second, the obvious presence of an imperfection That you perceive the world beautiful. I can be the right person to talk about this, Because, I see "butterflies" too. And I see more.   I see everything clean, neat, and pretty, Everything far, misty, and romantic, and Every person, a character from a fairytale, Until they come near asking "what's up?" I stare and stare and stare, Yet unnotice the signboard that says, "Dead-end". Long back in our village, I never threw a stone for a mango North did I search for a cuckoo. I never got wet in the rain And many of my smiles have gone vain. Now it's him. He could inherit nothing better than...
Read more

The Eyes That Follow Me

The eyes that follow me I don't see a smile in them. I don't see hatred too. I just find wonderment Clouding at their hem. The eyes that follow me Suddenly change their colour, Tell me silent stories, Ask me questions, Yet lack my flavour. The eyes that follow me At times, are tender and innocent And ooze with life Young and lively, yet They lack peace and contentment. The eyes that follow me Are hiding behind hopelessly, So I shall ignore them. But I see them far Tracking mine relentlessly. The eyes that follow me Hide their motives too. They suffer but to hide the lust, The vigour, the valour that someday May reveal their hues, grey but true. The eyes that follow me May now retreat and retire As mine are tired and tasteless. And mine merely exist In full of bewildering despair.
Read more

അസ്തമയത്തിൻ്റെ ചുവപ്പ്

Image
ആകാശത്തു ചുവപ്പ് നിറം വരുന്നത് പോലെയാണ് അവൾക്കു ദേഷ്യം വരുന്നത്. എല്ലാ ദിവസവും ഓരോ നേരം വീതം. ദേഷ്യം കൊണ്ട് അവളുടെ മുഖം ചുവക്കും, പിന്നെ കൊടും നിശ്ശബ്‌ദതയും ശാന്തതയും തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന ഒരു ഭീകരതയും. ഇത് ദേഷ്യം തന്നെയോ എന്നെനിക്കു ശകലം സംശയമുണ്ട്. കാരണം, ദേഷ്യപ്പെടുമ്പോൾ സാധാരണയായി ആളുകൾ നടത്തുന്ന തരം പ്രകടനങ്ങളൊന്നും അനു കാഴ്ചവെക്കാറില്ല. ഒരുപക്ഷെ, അവൾ ഒരു ഉത്തമയായ ഭാര്യ ആയതുകൊണ്ടാകാം; ആകാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് കൊണ്ടാകാം; അല്ലെങ്കിൽ അവൾക്കു യഥാർത്ഥത്തിൽ ദേഷ്യമല്ലാത്ത മറ്റെന്തോ വികാരമാണ്. അതുമല്ലെങ്കിൽ ദേഷ്യമെന്തെന്നും അത് എങ്ങനെയെന്നും എനിക്കറിയാത്തതുമാകാം. അറിയില്ല. അപ്പോൾ അവളുടെ വികാരമെന്തെന്നറിയണം. ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്, പലവട്ടം. മിക്കവാറും ദിവസങ്ങളിലും, ഇപ്പോഴും താനത് തുടർന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ചോദിക്കുമ്പോൾ രണ്ടു തവണ ചോദിക്കും. കാരണം ആദ്യ തവണ അവൾ ഒരിക്കലും ഉത്തരം പറയാറില്ല. രണ്ടാം തവണത്തെ ചോദിക്കലിൽ അവൾ മനസില്ലാമനസോടെ ചിലപ്പോൾ ഉത്തരം പറയും. "ഒന്നുമില്ല. ഞാൻ പണിയെടുക്കുന്നത് കാണുന്നില്ലേ?" കാണുന്നുണ്ട്. അതുകൊണ്ടു ഞാനെൻ്റെ മുറിയിലേക്ക് പോകും. അതെ, എൻ്റെ മുറി. ഞ...
Read more